Czterdzieści jeden sezonów, od wejścia do NBA po ostatni rok w Seattle. To skrót z archiwum stowarzyszenia, zapisany zwykłym językiem. Liczby, składy i terminarz są w organizacji.
1967/68
NBA pojawiła się na północno-zachodnim wybrzeżu, a Seattle SuperSonics weszli do ligi jako jedna z dwóch nowych drużyn. W drafcie rozszerzającym do zespołu trafili Tom Meschery, Walt Hazzard, Bob Weiss i Rod Thorn, a z szóstym numerem w corocznym drafcie klub wybrał Ala Tuckera. Pierwszy mecz Sonics pod wodzą trenera Ala Bianchiego przegrali 13 października na wyjeździe z San Francisco Warriors. Tydzień później przyszła pierwsza w historii porażka u siebie, 121-114 z San Diego Rockets, czyli drugim zespołem dołączającym wtedy do NBA. Już następnego dnia ekipa z Seattle zrewanżowała się drużynie z San Diego, wygrywając 117-110 i odnosząc pierwsze zwycięstwo w historii klubu. W 12 kolejnych meczach była to jednak jedyna wygrana. Debiutancki sezon w NBA Sonics zamknęli bilansem 23-59, typowym dla nowych drużyn w lidze.
1968/69
Z Atlanta Hawks przed startem rozgrywek przyszedł Lenny Wilkens, a w zamian do Atlanty powędrował Walt Hazzard. Wilkens rozegrał solidny sezon, kończąc go ze średnimi 22,4 punktu i 8,2 asysty na mecz. Prawdziwą gwiazdą drużyny został jednak Bob Rule, który zdobywał 24,0 punktu na spotkanie. To on ożywił grę Sonics w listopadzie 1968 roku podczas serii pięciu wygranych z rzędu. Mimo tej passy Seattle SuperSonics wciąż grali w dużym stopniu jak nowo powstały klub. W kolejnych 20 meczach ponieśli 18 porażek i zakończyli sezon z bilansem 30-52.
1969/70
Trzeci rok w NBA przyniósł zmianę na ławce. Jeszcze przed startem rozgrywek klub zwolnił trenera Ala Bianchiego i powierzył jego obowiązki swojej gwieździe. Lenny Wilkens został grającym trenerem, a zespół pod jego ręką dalej poprawiał styl gry. Sam Wilkens także robił swoje na parkiecie, zostając liderem ligi w asystach ze średnią 9,1 na mecz. Na finiszu Sonics przyspieszyli i wygrali 17 z ostatnich 29 spotkań. Dało im to piąte miejsce na Zachodzie z bilansem 36-46.
1970/71
Lenny Wilkens wciąż łączył rolę zawodnika i trenera. Został też wybrany do Meczu Gwiazd NBA, gdzie otrzymał nagrodę MVP dla najbardziej wartościowego gracza spotkania. W sezonie zasadniczym notował 9,2 asysty na mecz, pomagając Seattle SuperSonics małymi krokami awansować na czwarte miejsce w nowo utworzonej Pacific Division z bilansem 38-44. Najważniejszym wydarzeniem rozgrywek było jednak zakontraktowanie 21-letniej gwiazdy ligi ABA Spencera Haywooda. Klub podważył w ten sposób zasadę, według której gracz mógł wziąć udział w drafcie NBA najwcześniej cztery lata po ukończeniu szkoły średniej. W obliczu gróźb rozwiązania kontraktu przez ligę Sonics pozwali NBA do sądu. Sprawa trafiła aż do Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych, którego orzeczenie pozwoliło podpisać umowę z Haywoodem. W 33 spotkaniach dla Seattle zdobywał on średnio 20,3 punktu na mecz.
1971/72
Pierwszy pełny sezon w barwach Sonics okazał się dla Spencera Haywooda znakomity. Ze średnią 26,2 punktu na mecz uplasował się na czwartym miejscu wśród najlepszych strzelców ligi. Seattle SuperSonics zamknęli sezon zasadniczy bilansem 47-35 i trzecią lokatą w Pacific Division, ale do pierwszego w historii klubu awansu do play-offów zabrakło im czterech zwycięstw. Po zakończeniu rozgrywek grający trener Lenny Wilkens został oddany do Cleveland Cavaliers, a w zamian do Seattle trafił Butch Beard.
1972/73
Nadzieje przed tymi rozgrywkami były w Seattle duże, ale spodziewanego kroku naprzód nie udało się zrobić. Dotkliwie dał o sobie znać brak lidera, jakim był Lenny Wilkens. Podczas gdy w barwach Cleveland Cavaliers nadal przewodził lidze w asystach, Sonics prowadzeni przez dwóch różnych trenerów z trudem dobrnęli do końca sezonu zasadniczego z bilansem 26-56. Mimo rozczarowujących wyników wciąż błyszczał Spencer Haywood. Ze średnią 29,2 punktu na mecz zajął trzecie miejsce w klasyfikacji najlepiej punktujących graczy ligi.
1973/74
Na stanowisku trenera i menedżera Seattle SuperSonics pojawiła się legenda Boston Celtics, Bill Russell. Pod jego wodzą zespół wykonał wyraźny krok naprzód, kończąc rozgrywki na trzecim miejscu w Pacific Division z bilansem 36-46.
1974/75
Bill Russell utrzymał zespół na dobrym kursie. Przez cały sezon Sonics kręcili się wokół równego bilansu, by na samym finiszu wygrać siedem spotkań z rzędu. Bilans 43-39 dał klubowi pierwszy w historii awans do fazy play-off. W debiucie na tym etapie rozgrywek ekipa z Seattle zagrała jak doświadczeni weterani i odprawiła w trzech meczach Detroit Pistons. W drugiej rundzie czekali Golden State Warriors. Po czterech spotkaniach obie drużyny miały po dwa zwycięstwa, ale ostatecznie Seattle SuperSonics ulegli późniejszym mistrzom NBA 2:4.
1975/76
Fred Brown zapracował na miano jednego z najlepszych strzelców NBA, zajmując piąte miejsce w lidze ze średnią 23,1 punktu na mecz. Seattle SuperSonics skończyli sezon zasadniczy z bilansem 43-39 i po raz drugi w historii klubu awansowali do fazy play-off. W pierwszej rundzie trafili na Phoenix Suns, którzy szybko objęli prowadzenie 3:1 i wygrali serię 4:2.
1976/77
Dwa kolejne awanse do play-offów i dodatnie bilanse w sezonie zasadniczym nie doczekały się kontynuacji. Rozgrywki 1976/77 Sonics zamknęli ze słabym bilansem 40-42, robiąc wyraźny krok wstecz. Po tym rozczarowaniu z funkcji menedżera i trenera zrezygnował Bill Russell.
1977/78
W Seattle pojawił się nowy szkoleniowiec Bob Hopkins, a zespół stał się inną drużyną. Do składu dołączyli weteran Paul Silas, pierwszoroczniak Jack Sikma, świetnie blokujący Marvin Webster, nierówny Gus Williams oraz niezawodny John Johnson. Początek rozgrywek okazał się jednak bardzo ciężki i nowi Sonics wygrali zaledwie 5 z pierwszych 22 meczów. Po takim starcie Hopkins stracił posadę, a klub sięgnął po swojego byłego gracza i trenera. Lenny Wilkens przejął zespół 30 listopada, po czym wygrał 6 meczów z rzędu i 12 z kolejnych 13 spotkań. Pod jego wodzą Seattle SuperSonics ukończyli sezon zasadniczy na trzecim miejscu w Pacific Division z solidnym bilansem 47-35. W pierwszej rundzie play-offów pokonali w trzech meczach Los Angeles Lakers, a w drugiej trafili na broniących tytułu Portland Trail Blazers, najlepszy zespół sezonu zasadniczego. Sonics zaczęli od wyjazdowej wygranej w pierwszym meczu w Portland, przegrali drugi, ale odzyskali kontrolę i wyszli na prowadzenie 3:1. Po porażce w piątym spotkaniu zamknęli serię u siebie zwycięstwem 105-94. W finale Konferencji Zachodniej okazali się lepsi od Denver Nuggets, wygrywając 4:2, i awansowali do finałów NBA przeciwko Washington Bullets. Dramatyczna rywalizacja zaczęła się po myśli zespołu z Seattle, który prowadził 2:1 przed czwartym meczem u siebie. Okazji na powiększenie przewagi nie udało się jednak wykorzystać, bo Sonics przegrali 116-120. Wygrali jeszcze piąte spotkanie, lecz ulegli Bullets w szóstym, więc o tytule musiał zdecydować mecz numer siedem w Seattle. W wypełnionej po brzegi hali Coliseum marzenia o mistrzostwie tym razem się nie spełniły. Po zaciętym siódmym spotkaniu Washington Bullets wygrali 105-99.
1978/79
Rosnący popyt na bilety skłonił klub do przenosin do hali Kingdome. Drogę do finałów NBA Seattle SuperSonics zaczęli od najlepszego dotąd bilansu w swojej historii, 50-32, co przyniosło im też pierwszy triumf w Pacific Division. W pierwszej rundzie play-offów szybko ograli Los Angeles Lakers, wygrywając serię 4:2. Finał Konferencji Zachodniej przeciwko Phoenix Suns miał już znacznie bardziej burzliwy przebieg. Sonics wygrali dwa pierwsze spotkania u siebie, ale przegrali dwa kolejne i zrobiło się 2:2. W piątym meczu zagrali słabo, ulegając Suns 93-99, więc by doprowadzić do siódmego starcia w Kingdome, musieli wygrać na wyjeździe w Phoenix. Stanęli na wysokości zadania i wyszarpali dramatyczne zwycięstwo 106-105. W decydującym siódmym meczu szybko objęli prowadzenie, odparli napór Phoenix w końcówce i wygrali 114-110, meldując się drugi raz z rzędu w finałach NBA. Tam ponownie czekali Washington Bullets. Seria zaczęła się niepewnie od wyjazdowej porażki 97-99, ale już drugie spotkanie padło łupem Sonics, którzy wygrali w Waszyngtonie 92-82 i wyrównali na 1:1. W Seattle powiększyli przewagę do 3:1, zwyciężając w meczu numer trzy różnicą dziesięciu punktów, a w czwartym dwoma punktami. Po powrocie do Waszyngtonu na piąte starcie zagrali pewnie i bez ryzyka, pokonali Bullets 97-93 i zdobyli pierwszy w historii klubu tytuł mistrzów NBA. Nagrodę MVP finałów otrzymał obrońca Sonics Dennis Johnson.
1979/80
W obronie mistrzowskiego tytułu Sonics wykręcili w sezonie zasadniczym jeszcze lepszy bilans niż rok wcześniej, 56-26. Na zwycięstwo w Pacific Division to jednak nie wystarczyło, bo lepsi okazali się wzmocnieni przyjściem Magica Johnsona Los Angeles Lakers, spychając Seattle na drugą pozycję. Z nowo wyznaczonej odległości rzutów za trzy punkty najlepiej w całej NBA skorzystał Freddie Brown, zostając pierwszym w historii ligi liderem skuteczności w tej kategorii ze skutecznością 44,3%. Play-offy Seattle SuperSonics otworzyli pewnie, eliminując w trzech meczach Portland Trail Blazers. W drugiej rundzie znaleźli się już na krawędzi, przegrywając z Milwaukee Bucks 2:3. Świetna gra w obronie pozwoliła jednak wygrać szóste spotkanie 86-85 i doprowadzić do rozstrzygającego siódmego starcia w Seattle. Ostatni mecz serii Sonics wygrali 98-94, trzeci raz z rzędu awansując do finału Konferencji Zachodniej. Tam po siedmiu meczach musieli uznać wyższość Los Angeles Lakers.
1980/81
Porażka w finale Konferencji Zachodniej zapoczątkowała rozpad zespołu. Dennis Johnson został wymieniony do Phoenix Suns w zamian za Paula Westphala, a wciąż ważny dla drużyny Paul Silas zakończył karierę zawodniczą i podjął pracę trenerską w San Diego Clippers. Do tego zabrakło Gusa Williamsa, który opuścił cały sezon z powodu sporu kontraktowego. Bez swoich kluczowych graczy Seattle SuperSonics gwałtownie obniżyli loty i skończyli rozgrywki na ostatnim miejscu w Pacific Division z mizernym bilansem 34-48.
1981/82
Powrót Gusa Williamsa do składu pomógł Sonics podnieść się po ostatnim miejscu z poprzedniego roku. Sezon zasadniczy ekipa z Seattle zamknęła z solidnym bilansem 52-30. W fazie play-off najpierw wyeliminowała w trzech meczach Houston Rockets, ale w drugiej rundzie musiała uznać wyższość San Antonio Spurs, przegrywając w pięciu spotkaniach 1:4.
1982/83
Dwanaście wygranych na samym otwarciu pozwoliło Seattle SuperSonics wejść w 1983 rok z solidnym bilansem 23-7. Pod koniec stycznia przyszło jednak twarde lądowanie i seria ośmiu porażek z rzędu. Słabsza gra ciągnęła się aż do marca, kiedy zespół wygrał 15 z 17 spotkań. Sezon zasadniczy Sonics skończyli z bilansem 48-34, ale w play-offach nie zabawili długo. Już w pierwszej rundzie wyeliminowali ich Portland Trail Blazers.
1983/84
Zmiany w klubie objęły tym razem kwestie właścicielskie. Sam Schulman sprzedał drużynę, a jej nowym właścicielem został Barry Ackerly. Na parkiecie Sonics byli trudni do pokonania u siebie, wykręcając w hali Kingdome bilans 32-9, ale na wyjazdach szło im znacznie gorzej i wygrali tam zaledwie 10 meczów. Przeciętny bilans 42-42 dał im trzecie miejsce w Pacific Division. W play-offach Seattle SuperSonics zmierzyli się z Dallas Mavericks. Wygrali dwa z pierwszych trzech spotkań i objęli prowadzenie 2:1, jednak przegrali czwarty mecz, a w piątym Mavericks zwyciężyli 105-104.
1984/85
Seattle SuperSonics byli już tylko cieniem drużyny, która sześć lat wcześniej zdobyła mistrzostwo NBA. Zespół boleśnie odczuwał brak Freda Browna po zakończeniu przez niego kariery i skończył rozgrywki na piątym miejscu w Pacific Division z bilansem 31-51. Na koniec sezonu zasadniczego Sonics przegrali 12 z ostatnich 13 spotkań. Po sezonie na stanowisko trenera wrócił Lenny Wilkens, który rok później ustanowił rekordowy bilans wygranych i przegranych meczów jako szkoleniowiec Cleveland Cavaliers.
1985/86
Ani nowy trener Bernie Bickerstaff, ani przeprowadzka do nowej hali Seattle Center Coliseum nie odmieniły sytuacji na parkiecie. Sonics nadal radzili sobie ciężko, co odbiło się także na spadającej sprzedaży biletów w porównaniu z mistrzowskim sezonem 1978/79. Sezon zasadniczy drużyna zamknęła na piątym miejscu w Pacific Division z bilansem 31-51.
1986/87
Klub przebudował skład jeszcze przed startem rozgrywek, oddając Jacka Sikmę do Milwaukee Bucks w zamian za Altona Listera. Ten ruch wyznaczył zmianę stylu gry Seattle SuperSonics na luźniejszą, szybką obronę pressingiem i bardziej dynamiczny atak. Bilans 39-43 oraz czwarte miejsce w Pacific Division wystarczyły, by awansować do play-offów. Powodem do dumy dla kibiców stał się Tom Chambers, który został MVP Meczu Gwiazd NBA rozegranego w Seattle. W pierwszej rundzie play-offów Sonics otrząsnęli się po druzgocącej porażce w meczu numer jeden i wyeliminowali Dallas Mavericks w czterech spotkaniach. W kolejnej rundzie wciąż grali świetną koszykówkę w swoim stylu, wychodząc na prowadzenie 3:1 przeciwko Houston Rockets i wygrywając serię w sześciu meczach. Dopiero w finale Konferencji Zachodniej na ziemię sprowadzili ich Los Angeles Lakers, zmiatając drużynę z Seattle w czterech spotkaniach. Po zakończeniu sezonu klub przeprowadził wymianę, która miała okazać się jedną z najgorszych w historii NBA. Prawa do Scottiego Pippena trafiły do Chicago Bulls, a w zamian do Seattle przyszedł Olden Polynice.
1987/88
Rok po udanym marszu do finału Konferencji Zachodniej Sonics nadal grali solidną koszykówkę i zakończyli sezon zasadniczy z bilansem 44-38. Ciężar zdobywania punktów brało na siebie trzech zawodników: Dale Ellis notował średnio 25,8 punktu na mecz, Xavier McDaniel 21,4, a Tom Chambers 20,4. W fazie play-off taka siła ataku nie wystarczyła jednak do powtórzenia cudu sprzed roku. Seattle SuperSonics odpadli już w pierwszej rundzie, przegrywając w pięciu meczach z Denver Nuggets.
1988/89
Latem klub po raz kolejny zdecydował się na przebudowę składu. Wolny agent Tom Chambers podpisał kontrakt z Phoenix Suns, a z Los Angeles Clippers przyszedł świetnie zbierający Michael Cage. Bez Chambersa Sonics wciąż mieli wystarczającą siłę ognia, w dużej mierze dlatego, że na pierwszy plan wysunął się Dale Ellis. Zakończył sezon na trzecim miejscu wśród najlepszych strzelców ligi ze średnią 27,5 punktu na mecz, a rekordowe 46 punktów rzucił przeciwko Utah Jazz. Rozgrywki zasadnicze zespół ukończył na trzeciej pozycji w Pacific Division. W pierwszej rundzie play-offów Sonics wyeliminowali Houston Rockets w czterech meczach, ale w drugiej nie sprostali Los Angeles Lakers i ulegli im gładko w czterech spotkaniach.
1989/90
W drafcie 1989 roku Sonics podjęli ryzyko i sięgnęli po młodego Shawna Kempa, który nie rozegrał ani jednego meczu w lidze akademickiej. Nazywany „the Man-child” (człowiek-dziecko) debiutant wystąpił w 81 spotkaniach, w żadnym nie spędzając na parkiecie więcej niż kilka minut. Mimo tego notował średnio 6,5 punktu oraz 4,3 zbiórki na mecz i zablokował łącznie około 70 rzutów rywali. Najciekawsze spotkanie sezonu zespół rozegrał 9 listopada, pokonując Milwaukee Bucks 155-154 po pięciu dogrywkach. Bilans 41-41 dał jednak dopiero czwarte miejsce w Pacific Division i nie wystarczył do awansu do fazy play-off. Po rozgrywkach klub zwolnił trenera Berniego Bickerstaffa i zatrudnił K.C. Jonesa, szkoleniowca z dwoma tytułami mistrzowskimi zdobytymi wcześniej z Boston Celtics.
1990/91
Do składu dołączył wybrany w drafcie 22-letni Gary Payton z Oregon State University, ale w sezonie zasadniczym Seattle SuperSonics nadal mieli kłopoty i przeszli serię transferów. 7 grudnia 1990 roku wymienili Xaviera McDaniela do Phoenix Suns w zamian za skutecznego za trzy punkty Eddiego Johnsona. 15 lutego 1991 roku Dale Ellis przeniósł się do Milwaukee Bucks, a do Seattle trafił kolejny specjalista od rzutów z dystansu, Ricky Pierce. Pięć dni później, 20 lutego 1991 roku, Olden Polynice odszedł do Los Angeles Clippers za Benoita Benjamina. Wśród zawodników, którzy zostali w klubie, byli Derrick McKey i Shawn Kemp. Kemp został najlepszym strzelcem zespołu, a Payton najlepiej asystującym graczem Sonics. Zespół wywalczył awans do play-offów i postawił twarde warunki lokalnym rywalom z Portland Trail Blazers, najlepszej ekipie Zachodu po sezonie zasadniczym. Rywalizacja dotarła do piątego meczu, w którym Sonics przegrali 107-119.
1991/92
Po mocnym starcie i siedmiu wygranych w pierwszych dziesięciu meczach Sonics stracili koncentrację. 15 stycznia 1992 roku stanowisko trenera stracił K.C. Jones, zostawiając drużynę z przeciętnym bilansem 18-18. Tymczasowy szkoleniowiec Bob Kloppenburg zanotował po dwie wygrane i dwie porażki, po czym klub zatrudnił George'a Karla. Nowy trener odmienił zespół, który finiszował mocnym akcentem na czwartym miejscu w Pacific Division z bilansem 47-35. W pierwszej rundzie play-offów Seattle SuperSonics ograli Golden State Warriors w czterech meczach. Duży udział w awansie miał niespełna 23-letni Shawn Kemp, który w tej serii zdobywał średnio 22 punkty i 16,3 zbiórki na mecz. Druga runda zakończyła się jednak porażką z Utah Jazz w pięciu spotkaniach.
1992/93
Młody skład Sonics zaczął funkcjonować jak jedna z najsilniejszych i najbardziej perspektywicznych ekip ligi, kończąc sezon zasadniczy z bilansem 55-27. Gwiazdą drużyny wyrósł dojrzalszy i skuteczniejszy Shawn Kemp, porywający kibiców dynamicznymi wsadami. Kluczową postacią był również Gary Payton, rozpoznawalny już z nieustępliwej i agresywnej gry w obronie. Pierwsza runda play-offów przyniosła ciężką próbę z Utah Jazz. Po przegraniu dwóch z pierwszych trzech meczów wydawało się, że odpadnięcie zespołu z Seattle jest tylko kwestią czasu, lecz w czwartym spotkaniu w Seattle Center Coliseum Sonics wygrali 100-92, a następnie rozstrzygnęli serię w piątym meczu. W półfinale Konferencji Zachodniej po wyrównanej walce doprowadzili do siódmego spotkania z Houston Rockets i wygrali je po dogrywce 103-100. W finale Zachodu trafili na faworyzowanych Phoenix Suns i ponownie doprowadzili do decydującego siódmego meczu, ale tam lepsi okazali się Suns, wygrywając 123-110 i całą serię 4-3.
1993/94
Po sezonie, w którym do awansu do Finałów NBA zabrakło jednego zwycięstwa, skład wzmocnili Detlef Schrempf i Kendall Gill. Zespół grał jeszcze lepiej, wygrał 20 z pierwszych 22 meczów na wyjeździe i zakończył sezon zasadniczy z najlepszym bilansem w lidze 63-19. W pierwszej rundzie play-offów Seattle SuperSonics byli murowanym faworytem serii z Denver Nuggets i zdecydowanie wygrali dwa pierwsze spotkania u siebie. Po przenosinach do Denver sytuacja zaczęła się jednak odwracać, bo Nuggets zwyciężyli w obu meczach we własnej hali. Przed decydującym piątym spotkaniem ciążyła na Sonics świadomość, że dotąd żadna pierwsza drużyna konferencji nie odpadła z ósmym zespołem. Nuggets doprowadzili jednak do dogrywki, a w jej ostatnich sekundach zmusili faworytów z Seattle do desperackiej gry i ku zaskoczeniu wszystkich rozstrzygnęli spotkanie na swoją korzyść.
1994/95
W oczekiwaniu na budowę nowej hali Sonics rozgrywali domowe mecze w Tacoma Dome. Bilans 57-25 w sezonie zasadniczym sugerował, że drużyna otrząsnęła się po klęsce sprzed roku, choć do wygrania Pacific Division zabrakło jej dwóch zwycięstw względem Phoenix Suns. W fazie play-off zespół z Seattle znów odpadł już w pierwszej rundzie, przegrywając serię z Los Angeles Lakers w czterech meczach i oddając kolejne spotkania z rzędu, mimo że w pierwszym z nich prowadził różnicą 25 punktów.
1995/96
Po porażce na otwarcie rozgrywek 4 listopada Sonics zainaugurowali nową halę Key Arena, pokonując Los Angeles Lakers 103-89. W sezonie zasadniczym zdominowali Konferencję Zachodnią i wygrali ją z najlepszym w historii klubu bilansem 64-18. Po dwóch kolejnych porażkach w pierwszej rundzie play-offów znów zrobiło się nerwowo, gdy w drugim meczu w Seattle zespół Sacramento Kings zwyciężył 90-81. Seattle SuperSonics odpowiedzieli jednak dwiema wygranymi w Sacramento i zamknęli serię 3:1. W drugiej rundzie rozbili broniących tytułu Houston Rockets 4:0, a w finale Zachodu objęli prowadzenie 3:1 przeciwko Utah Jazz. Rywale wygrali dwa kolejne spotkania, lecz w decydującym siódmym meczu w Key Arena Sonics zwyciężyli 90-86 i awansowali do Finałów NBA. Tam czekali Chicago Bulls, autorzy najlepszego w historii ligi bilansu 72-10. Drużyna z Seattle przegrała trzy pierwsze mecze, ale nie pozwoliła się wyeliminować w czterech spotkaniach. W piątym meczu rozbiła Bulls 107-86 i przywróciła rywalizację do Chicago, gdzie jednak Bulls wygrali szóste starcie 87-75 i zgasili nadzieje na tytuł.
1996/97
Występ w Finałach NBA umocnił pozycję Seattle SuperSonics w elicie Konferencji Zachodniej. Trzy zwycięstwa w ostatnich czterech meczach sezonu zasadniczego pozwoliły im wyprzedzić Los Angeles Lakers o jedną wygraną i po raz trzeci w czterech latach sięgnąć po tytuł w Pacific Division. Pierwsza runda play-offów z Phoenix Suns okazała się jednak ciężką próbą. Sonics potrzebowali dramatycznego czwartego meczu, by odwrócić losy serii i wrócić na piąte spotkanie do Key Arena, gdzie przyparty do muru zespół pokonał Suns 116-92. W drugiej rundzie drużyna znów znalazła się w trudnym położeniu, bo Houston Rockets po czterech meczach prowadzili 3:1. Koszykarze z Seattle wygrali piąte i szóste spotkanie, doprowadzając do decydującego siódmego starcia. W czwartej kwarcie odrobili w nim 14-punktową stratę, ale w dramatycznej końcówce Rockets zwyciężyli 99-96.
1997/98
Odpadnięcie w drugiej rundzie skłoniło klub do przebudowy składu. Shawn Kemp odszedł do Cleveland Cavaliers, a z Milwaukee Bucks przyszedł trzykrotny uczestnik Meczu Gwiazd Vin Baker. Szybko został ulubieńcem publiczności, trzy razy rozstrzygając spotkania punktami równo z końcową syreną. Notował średnio 19,2 punktu i 8 zbiórek na mecz, co pomogło Seattle SuperSonics wygrać Pacific Division z bilansem 61-21. W play-offach drużyna po ciężkiej pięciomeczowej serii pokonała siódmy po sezonie zasadniczym zespół Minnesota Timberwolves. Druga runda znów przyniosła rozczarowanie, bo po zwycięstwie w pierwszym meczu z Los Angeles Lakers Sonics ulegli rywalom w czterech kolejnych starciach. Po sezonie władze klubu pożegnały George'a Karla, który został szkoleniowcem Milwaukee Bucks, a na jego następcę wybrały „ulubieńca” Karla, Nate'a McMillana, przechodzącego wraz z końcem rozgrywek 1997/98 na emeryturę.
1998/99
Czteromiesięczny lockout skrócił rozgrywki równo o połowę, ale pod wodzą Paula Westphala Sonics zaczęli je od sześciu kolejnych zwycięstw. Niedługo później gra zespołu z Seattle zaczęła się sypać i drużyna przegrała sześć z dziewięciu kolejnych spotkań. Przez resztę sezonu balansowała wokół równego bilansu, by ostatecznie zamknąć skrócone rozgrywki rozczarowującym wynikiem 25-25. Po raz pierwszy od dziewięciu lat Seattle SuperSonics zabrakło w fazie play-off.
1999/00
Po roku bez play-offów Sonics wrócili do gry o stawkę, kończąc sezon zasadniczy z bilansem 45-37. Największą zasługę w tym miał Gary Payton, najskuteczniejszy strzelec zespołu ze średnimi 24,2 punktu, 8,9 asysty i 1,87 przechwytu przy 41,8 minuty spędzanej na parkiecie. W fazie play-off drużyna z Seattle trafiła na Utah Jazz. Rywale szybko przyparli ją do muru, wygrywając dwa pierwsze mecze u siebie, ale Sonics odpowiedzieli dwoma zwycięstwami w Seattle. W piątym spotkaniu walczyli do ostatnich chwil, lecz po zaciętym starciu Jazz zwyciężyli 96-93.
2000/01
Chcąc poprawić grę pod koszem, klub pozyskał w trójstronnej wymianie z udziałem New York Knicks przyszłego członka Koszykarskiej Galerii Sław (Basketball Hall of Fame), Patricka Ewinga. Mimo tego wzmocnienia Seattle SuperSonics zaczęli rozgrywki od siedmiu porażek w pierwszych dziesięciu meczach. Nawet trzy wygrane w kolejnych pięciu spotkaniach nie uratowały posady Paula Westphala, którego 27 listopada zastąpił Nate McMillan. Pod jego wodzą gra zespołu pozostała przeciętna, co dobrze oddawały słabe występy Ewinga ze średnią zaledwie 9,6 punktu na mecz. W bardzo wyrównanej Konferencji Zachodniej Sonics stracili szanse na play-offy, choć finiszowali mocnym akcentem, wygrywając 11 z ostatnich 16 spotkań. Bilans 44-38 dał piąte miejsce w Pacific Division, a po sezonie klub nie przedłużył kontraktu z Ewingiem.
2001/02
Pierwszy pełny sezon Nate'a McMillana rozbudził w Seattle spore oczekiwania, a drużyna wróciła do tradycyjnych żółto-zielonych barw. Mimo serii kontuzji innych graczy Sonics poradzili sobie dzięki skuteczności Brenta Barry'ego i świetnej obronie Gary'ego Paytona. Zakończyli sezon zasadniczy na czwartym miejscu w Pacific Division z bilansem 45-37. W fazie play-off robili wszystko, by nawiązać walkę z San Antonio Spurs, ale przegrali serię w pięciu meczach. Po sezonie klub ruszył z kolejną przebudową, oddając Vina Bakera do Boston Celtics w zamian za Kenny'ego Andersona.
2002/03
Mimo trwającego sporu między zarządem a wolnym agentem Garym Paytonem Sonics wygrali osiem z dziesięciu pierwszych spotkań. Niedługo potem ich forma nagle załamała się, a seria czterech porażek z rzędu zamknęła się łączną różnicą zaledwie siedmiu punktów. Aż do przerwy na Mecz Gwiazd wokół klubu krążyły plotki o transferze Paytona. 20 lutego, przy bilansie 23-30, Seattle SuperSonics oddali Paytona i Desmonda Masona do Milwaukee Bucks, otrzymując w zamian uczestnika Meczu Gwiazd Raya Allena, Kevina Olliego, Ronalda Murraya oraz warunkowy pierwszy wybór w kolejnym drafcie. W barwach Sonics Allen grał solidnie, notując średnio 24,5 punktu, 5,9 asysty i 5,6 zbiórki na mecz, co pomogło drużynie wygrać 18 z ostatnich 30 spotkań. Bilans 40-42 nie wystarczył jednak do awansu do play-offów.
2003/04
Rozgrywki ruszyły dla Seattle SuperSonics od dwóch meczów w Tokio przeciwko Los Angeles Clippers. Zespół wygrał oba spotkania, a główną rolę odegrał Rashard Lewis, który w drugim z nich ustanowił rekord kariery, rzucając 50 punktów. W grudniu nadszedł wyraźny spadek formy i tylko pięć zwycięstw w trzynastu meczach. Duży wpływ na kłopoty drużyny miała plaga kontuzji, przez którą jedynym zawodnikiem z kompletem występów w całym sezonie okazał się Ronald Murray. Sonics ponownie nie awansowali do fazy play-off, kończąc rozgrywki z bilansem 37-45.
2004/05
Niewielu spodziewało się sukcesu po drużynie prowadzonej przez tymczasowego szkoleniowca, w której czołowym graczem był wolny agent Ray Allen. Powszechnie zakładano, że dla obu będzie to ostatni rok w Seattle. Wbrew prognozom Sonics zaczęli znakomicie, wygrywając 13 z 15 pierwszych meczów i obejmując prowadzenie w nowo utworzonej Northwest Division. Świetnie dysponowany Allen zdobywał średnio 23,9 punktu na mecz, a cały zespół zamknął sezon zasadniczy solidnym bilansem 52-30. Końcówka przyniosła jednak kryzys i tylko trzy wygrane w dwunastu ostatnich spotkaniach, co niepokoiło kibiców przed serią play-off z Sacramento Kings. W samej rywalizacji Seattle SuperSonics odzyskali jednak rozmach i pewnie pokonali Kings 4:1. W drugiej rundzie trafili na znacznie bardziej wymagających San Antonio Spurs. Przegrali dwa pierwsze mecze na wyjeździe, ale w trzecim wygrali po dramatycznym pudle Tima Duncana w ostatnich sekundach. Po porażce w piątym spotkaniu w San Antonio zespół z Seattle znów stawił rywalom zacięty opór, lecz tym razem Duncan trafił decydujący rzut i Spurs zwyciężyli 98-96. Po sezonie udało się podpisać nowy kontrakt z Rayem Allenem, ale trener Nate McMillan wybrał korzystniejszą ofertę Portland Trail Blazers.
2005/06
Próba zastąpienia McMillana Bobem Weissem szybko okazała się nietrafiona. Po przegraniu czterech z pięciu pierwszych meczów Sonics zakończyli listopad ze słabym bilansem 6-8. W grudniu nie było wyraźnie lepiej, więc po pierwszej porażce w 2006 roku zarząd zwolnił Weissa po zaledwie 30 spotkaniach przy bilansie 13-17 i zatrudnił Boba Hilla. Zmiana trenera nie przyniosła poprawy. Co prawda 4 stycznia 2006 roku drużyna wygrała debiut Hilla z Chicago Bulls 101-97, ale zaraz potem przegrała siedem z kolejnych ośmiu meczów. Rozgrywek nie udało się już uratować i Seattle SuperSonics skończyli je z bilansem 35-47, a jedynymi jasnymi punktami byli Ray Allen i Rashard Lewis, którzy przekraczali granicę 20 punktów na mecz. Po sezonie znacznie większy niepokój kibiców wywołała sprzedaż klubu grupie biznesmenów zainteresowanych przeniesieniem drużyny do Oklahoma City. Nowi właściciele pod wodzą Claya Bennetta podkreślali potrzebę remontu przestarzałej ich zdaniem hali Key Arena, mimo że przeszła ona przebudowę zaledwie rok wcześniej. Wobec wygasającej w 2010 roku umowy dzierżawy fani założyli inicjatywę „Save Our Sonics” („Ratujcie Naszych Sonics”), by zatrzymać zespół w mieście.
2006/07
Kryzys wokół Seattle SuperSonics tylko się pogłębiał, a w mieście narastały plotki o przeprowadzce do Oklahoma City. Gdy przenosiny zaakceptowała liga, Bennett zaczął stawiać Seattle kolejne ultimata w sprawie powstania planów budowy nowej hali do 31 października 2007 roku. W tak nerwowej atmosferze zespół rozegrał kolejny fatalny sezon i z bilansem 31-51 zajął ostatnie miejsce w Northwest Division. Po rozgrywkach doszło do fali zmian. Posadę stracił trener Bob Hill, którego zastąpił P.J. Carlesimo. Klub otrzymał drugi numer w drafcie i rozpoczął przebudowę składu od oddania Raya Allena do Boston Celtics w zamian za Jeffa Greena, Wally'ego Szczerbiaka, Delonte Westa oraz piąty wybór w nadchodzącym drafcie. Równocześnie jako wolny agent odszedł do Orlando Magic Rashard Lewis. Po wybraniu w drafcie Kevina Duranta Sonics pozyskali jeszcze weterana Kurta Thomasa z Phoenix Suns.
2007/08
Sonics rozpoczęli sezon jako drużyna na walizkach. Rozmowy Seattle z grupą Claya Bennetta załamały się, a właściciel publicznie zapowiedział przeprowadzkę klubu do rodzinnego Oklahoma City. W drafcie Sonics wybrali Kevina Duranta z uczelni Texas, ale po odejściu Raya Allena utalentowany debiutant nie miał wokół siebie wystarczającego wsparcia. Zespół prowadzony przez P.J. Carlesimo przegrał osiem pierwszych meczów i po 17 spotkaniach miał bilans 3-14, a na postawę zawodników mocno wpływała niepewność wokół przenosin do Oklahoma City. W trudnych warunkach Durant sprostał oczekiwaniom, zdobywał średnio 20,3 punktu na mecz i sięgnął po nagrodę Debiutanta Roku. Seattle SuperSonics zamknęli jednak sezon najgorszym bilansem w historii klubu, 20-62. Był to ostatni sezon zespołu w Seattle. Po uzyskaniu zgody ligi na przeprowadzkę i uregulowaniu kwestii prawnych Bennett zobowiązał się zapłacić miastu 45 milionów dolarów oraz dodatkowe 30 milionów, jeśli Seattle nie otrzyma nowej drużyny do 2013 roku. Komisarz NBA David Stern zadeklarował gotowość powrotu ligi do Seattle pod warunkiem wybudowania nowej hali. Zgodnie z umową do tego czasu barwy i nazwa SuperSonics pozostały w Seattle, a przeniesiony klub przyjął nazwę Oklahoma City Thunder.